Het boek weer gelezen (!)....Ik wilde graag wat doen met het "geheel". Wat mij trof in het boek waren de verhalen van de patienten, soms grappig, maar o zo kwetsbaar. En vooral de manier waarop Menno Wigman het boek heeft geschreven: zijn anekdotes, verhalen van ontmoetingen, herinneringen en gedichten zijn op een prachtige manier verweven in dit boek. Het is bijna alsof je hem zelf (tussen de regels door) leert kennen.
Ik moest denken aan al die patienten die in dit soort klinieken zit, de isolatie, het afgescheiden zijn van de buitenwereld, zelf fungeren als een "rare buitenwereld". En precies in deze periode laait de discussie op televisie weer op: het al dan niet mogen vastbinden van psychiatrische patienten. Ik denk, maak aantekeningen.... En dan besluit ik deze warboel samen te vatten in een aantal schetsen, zodat e.e.a. visueel wordt. En daar ga ik het mee doen. Ik MOET me beperken!
Dan bedenk ik dat ik Menno maar eens moet mailen. Maar durf ik dit al in dit stadium? Ik bedenk dat ook hij ongetwijfeld vaak van dit soort momenten heeft gehad en besluit het gewoon te doen.
Hieronder een aantal van de schetsen:

Links:de dozen als metafoor voor verhuizing, "dakloos"; de teksten zijn de persoonlijke
verhalen.
Rechts: wand met clownsneuzen..
Rechts: gordijn van injectiespuiten...
Rechts: de objecten zijn gemaakt van stof met "delfts blauw" print, verwijzend naar het
gezellige Nederland. Ze zijn ingesnoerd met rubber lint, verwijzend naar het vastbinden....
Rechts: cirkel van witte koffers met daarop geprint de persoonlijke verhalen, verbonden met verbandgaas..
Rechts: deur met ipv naambordjes, nummers....
Rechts: kleine ruimte met stoel. Hoorbaar is geluid van dichtslaande deuren en stemmen op de gang. De niet zichtbare buitenwereld, de wereld waar de patient geen deel van uit maakt..












Geen opmerkingen:
Een reactie posten