de stoute schoenen...

Vorige week heb ik de stoute schoenen aangetrokken en Menno gemaild over de stand van zaken.. en ook het adres van mijn blogspot doorgegeven. Kreeg direct een mail terug..Hij suggereerde dat het wellicht eenvoudiger was om een gedicht of een regel van hem te gebruiken. Hij voelde zich meer dichter dan prozaschrijver. Hm.... ja.... dat begrijp ik..... Het laat me niet los en ik word hoe langer hoe meer onzeker. Vanochtend een mail van Thea met een tekst voor het boek. Ik zie dat ook zij "vecht" met Thé Lau. Ik besluit haar te bellen. Vertel haar dat ik Menno heb gemaild. En de onzekerheid die daar weer op volgt. Ook Thea is er nog niet uit. Heerlijk om er even met elkaar over te kletsen. Zij stelt me weer gerust: je hebt toch alle vrijheid? Je bent kunstenaar en bent in principe vrij om alles te maken. Mensen moeten zelf maar het verband leggen tussen het werk en de dichter. We hebben het over de beperking van een tekst: ook Thé Lau schrijft prachtge teksten, het zijn eigenlijk al beelden. Het is niet de bedoeling om een plaatje bij het verhaal te maken, dus laat je al gauw de tekst los en ga je aan de slag met het gevoel, de sfeer, etc. En zo ben ik weer bij het begin. De tijd gaat dringen en ik besluit het even los te laten. Wellicht al aan de slag te gaan met een van mijn schetsen. Hoe langer we met elkaar praten, hoe duidelijker het wordt dat alles samenkomt. Zelfs de teksten van Thé Lau en de gedichten van Menno Wigman: de wereld die zo gek is en soms zo mooi.....
Vanmiddag eerst maar eens les geven en vervolgens naar mijn atelier: de eerste stap zetten!