mei 2008
Bezig in “Het Gesticht” van Menno Wigman. Het boek fascineert; Menno beschrijft, dicht, noteert, citeert.
Het boek verwart ook. Ik herlees het en noteer zinnen, flarden tekst:
“Wordt hier gelopen dan worden er vooral schoenpunten bestudeerd. Je ziet meer schouders dan gezichten…”
“.. een vrouw paseert. De echo raapt gehaast haar stappen op..”
“.. alsof eindelijk de naald de juiste groet had gevonden om de muziek van de herinnering terug te brengen..”
“..Ik zit op mijn matras in een isoleer. De isoleer is wit. De verplegers zijn wit. Mijn manie is wit. Mijn stemmen zijn wit. Het bord is wit en de beker is wit. Mijn geest zegt dat ik de graal heb gevonden. Een plastic beker die tweeduizend jaar oud is…”
… “vroeger toen ik nog een meisje van 15 cm. was…”

Wellicht moet ik maar eens aan de slag…..